De oma van Christine

Christine had een terugstellend visioen dat, naar later bleek,alles te maken had met haar familie en haar kindertijd.Christine lag ziek op bed. Toen haar man goed en wel onderweg was naar zijn werk, hoorde ze deur van haar slaapkamer open en dicht gaan.Ook hoorde ze voetstappen dichterbij komen.Christine wist intuïtief dat het haar oma was, die vijftien jaar eerder was overleden aan kanker.

Een bekend gezicht

Christine:"ik rechtop in bed zitten en vroeg oma tevoorschijn te komen.Dat deed ze ging op de rand van mijn bed zitten.Ze zag er zo ongelooflijk mooi gezond uit.Haar haar glansde."

bezorgdheid

De grootmoeder van christine begon te spreken en zie: "Ben je bang? Ben je nu nog bang? christine vond het een rare vraag en vertelde haar oma dat ze helemaal niet bang was.

In de war

toen ze weer beter was,vertelde christine haar moeder over het voorval.Tot haarverbazing begreep haar moeder wel wat grootmoeder had bedoeld..Haar moeder legde uit wat er de dag voor haar overlijden was gebeurd.Christine en haar zus waren de eersten die afscheid mochten nemen.Maar al snel rende christine de kamer uit.Ze was helemaal over haar toeren,want de oude vrouw leek in iets op haar vrolijke, lieve oma.De ziekte had de vrouw mager  en bleek gemaakt.

Gerustellende boodschap

Daarop had grootmoeder christine's moeder bij zich geroepen.Ze maakte zich zorgen en bleef maar herhalen:"ik heb christine bang gemaakt, ik heb bang gemaakt." Wellicht heeft christine zich al die jaren onbewust schuldig gevoeld voor haar gedrag die dag.Het "bezoek" van oma,jaren later, heeft die gevoelens gelukkig, kunnen afzwakke.Gelukkig,voor alle drie generaties